Zeehondjes kijken

Na vorige week wegens regen noodgedwongen aan wal te zijn gebleven, was het afgelopen zaterdag dan eindelijk tijd voor de superspannende boottocht met de Atlantis.


We hadden eerst geboekt en later pas gekeken of het op zo'n gezellige kotter was, waar je ondertussen een kopje koffie kon drinken, maar het bleek een vet stoere zodiac te zijn waar je met 12 man in kon. Geen wonder dat er niet gevaren werd met regen.... Aan de kade in de haven van Den Oever lag de boot al klaar. Je moest op een soort bok zitten met voor je een beugel waaraan je je kon vasthouden. Eerst gingen we door de haven, waar de "kapitein" van alles vertelde over sommige schepen die er lagen, de vissersboten en oude houten schepen. Daarna voeren we met een noodvaart (waaaaaaaaaa, Fiona vond het niet zo leuk... die zat voor mij en ving de meeste wind) naar de sluizen van de Afsluitdijk, langs een hele kolonie lepelaars. Vlak buiten de haven lagen op een zandbankje een paar zeehondjes te rusten. Hadden wij natuurlijk nog niet gezien, maar de schipper gelukkig wel. Die gaf weer even gas en racete met een flinke boog om de zeehonden heen om ze daarna van de andere kant af te benaderen. Zo konden we ze heel goed zien. De kinderen vonden het ook heel leuk, die hielden zowaar even hun mond :-)
Als je zo op het water zit, zie je eigenlijk hoe klein de afstanden zijn. Je kon Den Helder heel goed zien, Texel was ineens heel dichtbij, we hebben zelfs in fata morgana de "berg" van Texel gezien!
We zetten weer koers naar de vaargeul om daar met donderend geweld doorheen te racen. Gelukkig kon ik Fiona achterstevoren voor me zetten, zodat ze niet meer vol met haar gezicht in de wind zat. Maar die bochten .... ZO GAAAAAAF we hebben met z'n allen zitten gillen De ouders volgens mij nog harder dan de kinderen. Het leek wel kermis!
Vlak achter de Afsluitdijk lag nog een groepje van 6 zeehonden heerlijk in het zonnetje. Die hebben we ook uitgebreid zitten bekijken. Eén dook op een gegeven moment in het water en dan zag je zo dat koppie steeds boven komen, heel koddig. Ook nu waren de kinderen diep onder de indruk. Maar misschien nog wel het meest van het racen. Liam stuiterde de boot bijna uit, ondertussen schreeuwend: DIT IS HET ALLERLEUKSTE WAT IK IN MIJN LEVEN HEB GEDAAN!!!! Dat is toch een mooi cadeau voor een bijna jarige vijfjarige!
Het was echt heel erg leuk, voor herhaling vatbaar denk ik!

Nemo

Gisteren zouden we gaan varen met Vincent en Ellen, maar het was zulk slecht weer dat we dat hebben afgeblazen (of beter gezegd: de man die ons langs de zeehondjes zou leiden, blies het af..., nou gaan we volgende week). Toen hebben we besloten om naar Nemo te gaan in Amsterdam. Eerst met de auto, toen met de pont naar het CS en toen nog een heel eind gelopen ('t was droog) naar Nemo. Het was druk, maar ook weer niet zo dat je over de hoofden kon lopen en .... het was LEUK!!


We zijn er een paar uurtjes geweest en hebben dan ook nog niet de helft gezien en gedaan van wat er allemaal was. Dat is een mooi excuus om nog eens te gaan. Echt een aanrader!!!

Saai verhaal

We zijn weer terug van 2 heerlijke weken in de Ardèche. Samen met Ronald, Pauline, Maartje en Thijs hebben we lekker vakantie gevierd in een prachtig 400 jaar oud huis. Zie ook de foto's op Flickr.
Het weer was geweldig, de omgeving prachtig, de barbecue brandde goed, de kinderen speelden gezellig samen en de rosé en Kronenbourg smaakten prima!
We hebben lekker gerommeld aan de rivier, een wandeling gemaakt in de omgeving (op de allerwarmste dag van het jaar denk ik, pfff)
Ronald en ik zijn bijna doodgebeten door de muggen of andere vieze steekdingen (maar daardoor de rest niet), er zat een vogelnest naast de achterdeur, waarvan de vogeltjes na een paar dagen uitgevlogen waren, we hebben geprobeerd de buren uit te roken, grasgemaaid, geschommeld aan de metershoge eikenboom-schommel, geborreld met Henk en Wil, gekanood op de Ardèche, gezwommen, afgewassen, gewassen en na 3 dagen de waslijn gevonden, lekker gegeten en nog meer gegeten, hardgelopen (Robert en Ronald), dokter Kerstens gebeld omdat Fiona een week lang koorts had maar er was niks aan de hand, ze had een virusje en daar is toch niks aan te doen (ze kan nog wel rode vlekken krijgen, zei de dokter, en natuurlijk, ze zit nog steeds onder...), geshopt met Pauline in Aubenas en in Montelimar, lekker naar de markt met Pauline, Maartje, Leon en Mara en die kinderen veel te veel verwend, crèpes gegeten, ijs gegeten, koffie gedronken en rondgetourd in de supermooie omgeving: de gorges de l'Ardèche en de pont du diable wow!! Dit was een brug van ongeveer 20 meter hoog, waar de waaghalzen vanaf sprongen in het helderste water ooit.
Heel veel gelezen, spelletjes gedaan op de DS, gewone spelletjes gedaan, door het huis gedanst, gepoetst met een halfgare stofzuiger, gebadderd, geslapen (soms, slapen met Fiona op een kamer is geen aanrader), gelachen, gepraat en nog meer gelachen!
Kortom: het was een heerlijke vakantie, we hebben het geweldig gehad en wilden eigenlijk nog wel een weekje blijven. Helaas was het huis alweer verhuurd aan de volgende. We hebben op de terugweg een omweg gemaakt via Reims en hebben daar overnacht om toch de vakantie nog een beetje te verlengen.
Saai hè ;-)


IK WIL HELEMAAL NOG NIET THUIS ZIJN!!!!!!!!!

Zucht...

Even snel: Fiona zit in de woonkamer heel zoet te spelen met een play doh clown. Kletserdeklets zingerdezing ladida, heel lief en blij.
Siepje (onze poes) wil naar binnen en gaat daarom rechtop tegen de schuifpui staan en met zijn pootjes op het raam kloppen (ook heel grappig, net een mens). Fiona kijkt het even aan en begint te roepen "Nee Siepje, dat mag niet, niet op het raam kloppen!!!!". De kat druipt af en zij gaat weer blij aan haar klei. Maar op het moment dat ze gaat zitten, zegt ze nog even "zucht..." Hahaha